از ائمّهء معصومين ( ع ) نقل شده است كه فرمودند : ايمان سه مرتبه دارد ؛ مرتبهء اوّل ، اقرار زبانى است ؛ يعنى با زبان خويش ذكر « لااله الا الله » را بگويد . سپس فرمودند : مرتبهء دوّم ايمان ، اعتقاد قلبى است ؛ يعنى باور اينكه خداوند يگانه وجود دارد و معاد پيش روى انسان است و اين اعتقاد ، در دل او رسوخ كرده باشد . و مرتبهء سوّم ايمان ، عمل است . يعنى به آنچه زبان مىگويد و قلب او اعتقاد دارد ، عمل نمايد . « الْإِيمَانُ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ مَعْرِفَة بِالْقَلْبِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَانِ » « 1 » ايمان ، اقرار به زبان و معرفت با دل و عمل به اركان است . مرتبهء سوّم ايمان كه در بيان گهربار معصومين ( ع ) مكرّراً مورد تأكيد واقع شده است ، همان تقوا است . تقوا يعنى اهميّت به همهء واجبات ، اجتناب از همهء گناهان و محرّمات و دورى از مكروهات و عمل به مستحبّات به اندازهء توان و نشاط ، به خصوص در ماه‌هاى رجب ، شعبان و رمضان . اهميّت به نمازهاى مستحب و اذكار و اورادى كه براى اين سه ماه تعيين شده است ، بسيار براى انسان سازندگى روحى و معنوى دارد و بايد در شمار مهم‌ترين كارها قرار گيرد . ولى آنچه در امور مذكور بسيار اهميّت دارد ، اجتناب و پرهيز از گناه است كه از جايگاه ويژه‌اى در تقوا برخوردار مىباشد . انسان بايد از هر آنچه نافرمانى خداوند سبحان است ، چه صغيره و چه كبيره ، پرهيز كند . حال اگر اشتباه كرد و گناهى مرتكب شد ، فوراً بايد جبران كند و جبران گناه با استغفار ميسّر مىشود . خجالت‌زدگى و شرمندگى در پيشگاه پروردگار متعال ، گناه او را محو و نابود مىكند و سياهى پروندهء اعمال وى را از بين مىبرد و به جاى آن ، پروندهء درخشانى با ثواب توبه ، بر جاى مىگذارد . لذا به همه ، به ويژه به جوانان عزيز ، توصيه مىشود در ماه‌هاى

--> ( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 10 ، ص 367